Verslag 4 mei 2016 een stille tocht/bijeenkomst

13161512_616358771852003_1553952662_o

13170042_616359048518642_2021843910_o7

13199201_616358911851989_67544776_o

٢٠١٦٠٥٠٤_١٩٣٩١٥

٢٠١٦٠٥٠٤_١٩٤٢٠٣

٢٠١٦٠٥٠٤_١٩٥٢٤٧

13170637_616358531852027_12444706_o1

De 4 mei bijeenkomst begon gewoontegetrouw in de Palembangstraat 52 in het Vriendschapshuis met koffie en thee.

Na de koffie ging men in stille tocht naar het Ceramplein. Het was heerlijk zacht weer, de bomen stonden in teergroene kleuren onder een strakblauwe hemel en het was plechtig stil op het plein tussen de muziek die door Nazeer Abdulhai en Obbay Salloum, twee jonge muzikanten gevlucht uit Syrië gespeld was. Ahmed El Mesri van Assadaaka Community hield een korte toespraak. Ook Ronald Plasterk, Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties was bij de herdenking aanwezig. Een bijzonder man.
Er waren dit jaar veel mensen aanwezig.Toen de lichten aan gingen van het stiltemoment werd het echt stil, zo stil als wij het ons alleen maar herinneren van toen wij als klein kinderen met ons moeders/vaders naar het herdenkingsmonument bij ons in de buurten gingen, lang geleden. Je hoorde dan de vogels zingen en soms hoorde je iemand snikken. Dat was nu niet, maar de stilte vonden wij wel net zo indrukwekkend als toen.

Ahmed benadrukte in zijn toespraak de gevolgen van oorlog, van geweld. De pijn, de slachtoffers, de beroving van vrijheid. Ahmed sloot af met de volgende woorden: ‘Vandaag, dames en heren, bedenken wij dat zorg nog steeds nodig is. Als je dat begrijpt, ben je humaan en begrijp je waarom wij slachtoffers van geweld herdenken.

Hierna ontstond een verdere discussie over vrijheid en merkte een deelnemer aan het gesprek op dat je eigen vrijheid ophoudt waar de vrijheid van de ander belemmerd wordt.

Het was een boeiende avond, waarin zowel tegengestelde meningen als ook persoonlijke verhalen de ruimte kregen, een herdenkingsbijeenkomst waardig.

4 mei bijeenkomst 2016

About Onze Hoop

Op zondag 17 december 2006 werd door Onze Hoop in samenwerking met het APCP (Amsterdams Patiënten/Consumenten Platform), MEE Amstel en Zaan, de SGOA (Stichting Gehandicapten Overleg Amsterdam) en het Platform Mantelzorg Amsterdam/Diemen en Assadaaka in buurthuis de Meevaart de tweede bijeenkomst georganiseerd voor gehandicapte en chronisch zieke migranten en hun familieleden. Aanwezig van comité Onze Hoop waren: Willy Ruloffs, Farah Khadija, Huda moussalik, Brenda Scoop, Sherazaad Rutschke; Mildred Pinas - Platform Mantelzorg Amsterdam/Diemen; Ouafila Allachi – MEE; Fatima Ouariachi – SGOA; Arthur Vreede – APCP en Ahmed El Mesri – Assadaaka. Deze bijeenkomst werd voortreffelijk geleid door Najib Taoujni van het APCP. Het geheel werd muzikaal omlijst door Midou Akhrif op de Panart (fusion Caribische percussie). Rond de klok van één uur druppelden de eerste gasten binnen. Het was de tweede ontmoeting van Onze Hoop. Vrijwilligers waren druk doende om tafels te dekken, thee en koffie te zetten voor bij de broodjes en het verwelkomen van de gasten. In de keuken had de catering de eervolle taak om voor de vele gasten een traditionele couscousmaaltijd te bereiden die aan het einde van de middag (17.30) zou worden opgediend. Iets later dan gepland, om 14.00 uur, zaten rond de 100 mensen vol spanning in de grote zaal van buurthuis de Meevaart en nam Najib Taoujni (APCP) het woord. Najib refereert aan de eerste bijeenkomst van comité Onze Hoop op 28 mei eerder dit jaar. Het was nodig en dat bleek uit de vaak verdrietige verhalen van mensen die normaliter niet hun verhaal vertellen om de doodeenvoudige reden: het isolement en de dikwijls daarmee gepaarde gevoelens van ontoereikendheid! Hij feliciteert het comité met haar werk dat zij sindsdien heeft verricht en met het grote aantal aanwezige bezoekers en professionals op deze middag. Ook richt hij een dankwoord aan MEE en SGOA voor hun ondersteuning. Vervolgens overhandigt hij de (altijd op de achtergrond krakende, waarvoor excuses) microfoon aan Ahmed El Mesri, de voorzitter van Onze Hoop. Ahmed El Mesri Een ander woord voor isolement is afzondering. Leven in afzondering is iets wat elke dag weer opnieuw een moeilijke opgave is voor veel mensen met een handicap, een chronische ziekte en ook voor hun familie. Ik kan spreken uit eigen ervaring. Laat ik bij het begin beginnen. Ik leefde eigenlijk al vóór mijn ongeluk in een soort isolement. Je bent hier in Nederland alleen, ik was hier alleen. Een jongeman van zeventien jaar. Ik had alle schepen achter mij verbrand, in zekere zin. Mijn ouders waren niet blij, integendeel, dat hun zoon, nu al weer dertig jaar geleden, vertrok om nooit meer terug te keren in de schoot van hun en mijn geboorteland, behalve dan voor vakanties. Ik wilde de wereld verkennen. Ik was op zoek naar iets. Een diep verlangen. Het heeft geen naam. Ik denk dat elk mens een dergelijk diep verlangen kent, het gevoel dat er meer is dan alleen maar, zoals in mijn geval, de stad Tétouan. Een hele wereld lag aan mijn voeten. Via Spanje, Frankrijk en België kwam ik in Nederland aan. Ik was dus zeventien jaar en nog heel teer en het lijkt dan wel alsof iedereen opeens iets van je wil hebben. Dit proces, waarin elke aanraking met een ander mens en elke situatie een spoor achterlaat, heet volwassen worden en tijdens dit proces vult je rugtas zich langzaam totdat hij zó zwaar is dat je bijna niet meer vooruit kunt komen. Ik ben hier in Nederland gekomen op doorreis, ik wilde hier niet blijven. Door omstandigheden waren vijf jaar voorbij en ik was er nog steeds. Heel eenzaam. Het was soms een hel. Ik had geen familie en er was ook geen begeleiding. Ik had niemand die mij vertelde van hoe ik het leven moest leven. Ik leefde in een isolement terwijl ik kon gaan en staan waar, wanneer en met wie ik wilde. Ik had twee baantjes, één voor overdag en één voor in de avonduren. Ik wilde geld sparen want ik wilde teruggaan naar Marokko; terug naar mijn vader en moeder en ik wilde dat er voor iedereen gezorgd kon worden. Zo kwam de dag waarop ik oververmoeid bij een kennis in de auto stapte om vervolgens wakker te worden in een ziekenhuis. Mijn leven stond op z’n kop. Ik had plannen gemaakt, om terug te gaan naar Marokko. En die plannen werden wreed doorkruist. Alles stortte in voor mij. De gedachte om als een gehandicapte man die tevens migrant was door het leven te moeten gaan was ondraaglijk. Ik telde opeens niet meer mee. Mensen zeiden het niet hardop maar je hoorde ze denken: ‘wat heb ik nu aan jou’? In de migrantensfeer was invalide zijn een absoluut taboe. Je was minder waard en dat lieten ze je merken. Je echte familie was ver weg en je surrogaatfamilie in de vorm van zogenaamde vrienden lieten je vallen als een baksteen. Ik ben niet bij de pakken neer gaan zitten. Ik ben zeer bevriend geraakt met mijn isolement en door deze innige vriendschap ben ik in contact gekomen met andere mensen die in een dergelijk isolement leefden. Het werd mijn werk, mensen opzoeken in hun isolement en hen vertellen over hoe mooi het leven kan zijn, ook met een handicap of zelfs dankzij de handicap. Dat klinkt misschien raar en toch ervaar ik het dagelijks zo! Ik ben een gezegend mens. Om zover te komen heb ik veel wegen ‘bewandeld’. Zo nam ik op een bepaald moment een belangrijk besluit: ‘ik wil leven en dat betekent: ik zal mijn handicap moeten accepteren. Misschien heeft het mij iets te zeggen’. Ik ben gaan luisteren. In het begin hoorde ik niets. Het was stil, donker en benauwd. Doorzetten, dat had ik van mijn vader en moeder geleerd. Doorzetten, wat er ook gebeurt en ... ik ben gaan doorzetten. Elke dag opnieuw ging ik luisteren en opeens, ik had de moed al bijna opgegeven, hoorde ik eerst heel vaag en toen steeds duidelijker: ‘Ahmed, Ahmed, ga mensen helpen’. Ik schrok, hoe kon ik nu mensen helpen? Ik kon mijzelf nauwelijks helpen. Op een dag kreeg ik bezoek van iemand van het maatschappelijk werk. Ik zei: ‘ik wil mensen helpen’. Dat heb ik geweten (er klinkt gelach van herkenning in de zaal). Sindsdien heb ik geen dag rust meer. Ik werk meer dan twaalf uur per dag. Het maakt mij een blijer mens. Elk mens is in wezen een migrant. Dat heb ik gedestilleerd uit alle gesprekken die ik sinds mijn handicap heb gevoerd met duizenden mensen. Of het nu migranten zijn in de ware betekenis van het woord, of Nederlanders die hier al hun hele leven wonen, het maakt in wezen niet zoveel uit. Het gevoel van migrant zijn heeft te maken met een diep naamloos verlangen naar iets buiten jezelf. Je bent ernaar op zoek, dag en nacht om er vervolgens achter te komen dat alles wat je zoekt in je zelf opgesloten zit, klaar om te worden onthuld. Het maakt dan in wezen niet uit waar je woont. Deze wijsheid is als de regen die valt na een lange en dorre periode waarin de gewassen tot stilstand zijn gekomen. Dit is het mooie van de reis die ik heb gemaakt. Het is geen gemakkelijke reis geweest en op de vraag of ik het weer zo zou doen, kan ik geen antwoord geven. Dat zou vreemd zijn, nietwaar! Want wie wil er nu een handicap als hij/zij het voor het uitzoeken heeft? Bij nader inzien zeg ik toch ja. Waarom? Ik zou het weer zo doen, immers ik heb het zo gedaan en het is goed! Ik heb vele gelukkige momenten in mijn dagelijkse bestaan. Momenten die ik samen met mijn dierbare medemensen creëer, elke dag weer opnieuw. Als ik het kan, dan kunnen jullie het ook. Ik heb heel veel pijn gehad en nog steeds kan de pijn mij als een dief in de nacht overvallen. Ik heb op zo’n moment twee opties: ‘ik kan het niet accepteren, waardoor het erger wordt. Ik kan het wel accepteren en daarbinnen een weg zoeken om mij zelf te helen. Dat klinkt gek voor iemand in een rolstoel en toch heel ik mij elke dag een beetje meer! En ik zeg het nog eens: ‘wat ik kan en wat mij is gelukt, kunnen andere mensen ook! Ik dank u voor uw aandacht en ik gun u allen een mooi en werkzaam leven waarin uw handicap u gaat ondersteunen om uw reis, die leven heet, te voltooien. Als u hulp daarbij nodig heeft, kunt u altijd contact opnemen met mij, immers ik sta voor ‘De Hoop’. Dank u. Najib stelt de aanwezige politici voor: Jesse Bos, gemeenteraadslid PvdA en Marieke van Doorninck, gemeenteraadslid Groen Links. Verder laat hij weten dat Hwa Tjoa, directeur van het APCP helaas niet aanwezig kan zijn in verband met privé-omstandigheden. Adri Siffels van het APCP zal namens Hwa het woord voeren. Adri bedankt Ahmed en refereert aan de eerste bijeenkomst van het comité op 28 mei 2006 waarbij Hwa en Ahmed de intentie hebben uitgesproken om op zoek te gaan naar samenwerkingsmogelijkheden. Assadaaka is nu actief lid van het APCP. Uitgangspunt van het APCP is ‘bottum up’ werken. Dat wil zeggen dat de ideeën en wensen van de achterban het beleid inspireert en bepaalt. Er ligt voor Assadaaka een mooie rol om invloed uit te oefenen op onder andere stadsdeelniveau (Zeeburg). Dit geldt ook voor het initiatief De Brug, een multicultureel huiskamerproject voor gehandicapten/ chronisch zieken in West, waarvoor veel lof. Hwa wenst het Comité veel inspiratie toe en een prettige middag. Stilte in de zaal. De lichten worden gedimd en het is tijd voor toneel. Esma Abou Zahra speelt een vrouw die door haar omstandigheden in een isolement leeft. Op een tafel staat een koffiepot met twee kopjes. Zij vult de kopjes met koffie. In elke hand houdt ze één kopje vast en ze drinkt beurtelings de kopjes leeg. Het is heel aandoenlijk als je haar beeltenis en haar gebaren op je in laat werken. Zonder woorden ... zó veelzeggend. Je kunt een speld horen vallen in de zaal. De vrouw loopt naar een tafel waarop twee telefoons staan. Zij draait haar eigen nummer en vervolgens voert ze een tweegesprek. Indrukwekkend hoe zij zichzelf te woord staat en aan haar zelf laat weten hoe goed het met haar gaat ... . De menselijke geest in ‘optima forma’ bezig om de mens in haar isolement te redden. Als laatste middel grijpt zij de jas die aan een kleerhanger hangt en danst zij ‘verliefd’ de zaal uit. Muzikale begeleiding door Midou Akhrif op de Panart. Applaus en ook opluchting. Er is dus wel iets te doen aan het isolement waarin je verkeert. Je kunt er vriendschap mee sluiten, het accepteren en dan gaat er een wereld voor je open. Najib geeft het woord aan het publiek om hierop te reageren. Fatima Sannah Ik weet dat het leven niet altijd gemakkelijk is en ik weet ook dat er in deze wereld gelukkige en ongelukkige mensen zijn. Men zegt ook dat er voor elk probleem een oplossing is. Ik ben moeder van zes kinderen. Men zegt dat een moeder pas dan gelukkig kan zijn, als haar kinderen gelukkig zijn. Drie van mijn kinderen zijn zwaar gehandicapt. Zij wonen in Marokko en ik woon hier. Ik werk en ik stuur af en toe geld om hen een beetje te ondersteunen. Elke dag word ik wakker met dit grote verdriet. Ik kan hen niet naar Nederland halen en als ik naar Marokko ga, dan is er niet genoeg geld om te kunnen leven. Het is een dilemma en ik kan dit als moeder bijna niet verdragen. Het doet verschrikkelijk pijn. Soms heb ik geen zin meer om op te staan. Het leven is zinloos als je kinderen zo ziek zijn en jij zo ver weg bent. Wat moet ik doen? Ik voel mij machteloos en tegelijkertijd waardeloos als moeder. Dit doet verschrikkelijk veel pijn. Is er iemand die mij kan helpen? Zijn er andere moeders die hetzelfde meemaken als ik? Waar kan ik naar toe? Ik kan niet meer ... ik ben op ... help mij alsjeblieft. Een mevrouw uit de zaal Ik ben herstellende van longkanker en ik ben erg veranderd. Mijn kinderen herkennen mij niet meer. Mijn uiterlijk en mijn innerlijk zijn anders geworden. Ik woon op drie hoog en ik kan heel moeilijk traplopen. Het gaat bijna niet meer. Ik heb een medische indicatie voor een benedenwoning. Ik geloof dat heel Amsterdam een dergelijke indicatie heeft. Dit kan nog heel lang duren. Ik ben door de revalidatie geïsoleerd geraakt. Op een dag heb ik vanuit het revalidatiecentrum Najib gebeld. Ik lag daar alleen en zonder hoop. We moeten elkaar helpen, elkaar bellen, met elkaar praten. Daarom ben ik gekomen. Als ik geïsoleerd raak, dan raken mijn kinderen en mijn ouders ook geïsoleerd! Najib vraagt aan de zaal wat er gedaan kan worden om mensen uit hun isolement te halen. Anna Petrona Ik werk als projectmedewerker Steunpunt GGZ (APCP) en ik ben onlangs bij Habiba Mountarcs geweest. Zij werkt als cultureel werker bij Impuls en we hebben gesproken over het opstarten van een lotgenotencontactgroep voor Marokkaanse vrouwen. We willen ook activiteiten organiseren voor bijvoorbeeld vrouwen met een depressie. Verder assisteren wij bij het schrijven van brieven naar instanties of het in kaart brengen van schulden en we bemiddelen tussen onze cliënt en het UWV. Raci Topal Vanuit het steunpunt GGZ (APCP) fungeer ik als vraagbaak voor mensen met lichamelijke en geestelijke beperkingen. Ik verwijs door naar de betreffende instanties waar adequate hulp wordt geboden. Deze hulpverlening is gratis. Gina Braafheid Mijn zoon is acht jaar geleden in een psychose geraakt. Hij werd door de politie gearresteerd en hij heeft vervolgens een half jaar in detentie gezeten. Dit mag niet gebeuren. Nooit meer, met niemand. Het is verschrikkelijk. Wij hebben er allemaal vreselijk onder geleden. Mijn zieke zoon in de gevangenis. Vandaar dat ik de stichting “Sriebie Wiekie” heb opgericht. ‘Sriebie wiekie’ betekent zoveel als ‘slaap wakker’! Mensen in nood moeten opgevangen kunnen worden in een laagdrempelige sfeer! Najib kijkt naar Ahmed en vraagt of Assadaaka misschien kan voorzien in een ruimte en koffie? Ahmed Assadaaka biedt een luisterend oor. Wij zijn bezig met het organiseren en uitbreiden van comité Onze Hoop en wij willen graag dagelijks mensen ontvangen en begeleiden. Wij zijn een laagdrempelige organisatie omdat laagdrempeligheid nodig is gezien de roep van de mensen die hier aanwezig zijn en die mij dagelijks aanspreken op straat. Elk mens met een beperking kan bij ons aankloppen. Wij zijn op zoek naar lotgenoten. Tevens hebben wij een spreekuur voor verzekerden en niet verzekerden. Najib vraagt aan de aanwezigen of er iets georganiseerd kan worden. Belia Snijder Ik heb een cursus voor mantelzorgers gevolgd bij Stichting De Zonnebloem en ik heb geleerd om met mensen die een verlies hebben geleden een gesprek te voeren. Er is ook een kaartspel in de handel waarbij je uitgaat van kwaliteiten. Bijvoorbeeld als iemand na verlies wispelturig overkomt is dat de verwrongen kant van de kwaliteit flexibiliteit. Het is voor mij heel verhelderend geweest om op een andere manier naar mensen te kijken. Dick A. Van Duren Ik ben secretaris van het Groen Links Netwerk Chronisch Zieken en Gehandicapten. Sinds 1984 lijd ik aan een chronische ziekte en ik ben dus ervaringsdeskundige. Waar ik me vooral druk om maak is dat zorgverzekeraars een levensstijlcursus aanbieden waarvan, volgens mij, de patiëntenorganisaties die zich bezighouden met mensen met een chronische ziekte en/of een handicap de dupe gaan worden. Wat gebeurt er als de zorgverzekeraar niet adequaat met je handicap omgaat? Betekent dit voor de toekomst het daadwerkelijk uitsluiten van mensen die niet perfect zijn? Hoe ver gaat dit? De politiek moet faciliteiten bieden en wat zie ik in mijn omgeving? Er wordt meer afgebroken dan opgebouwd. Betekent dit een vuist maken naar verzekeraars toe, vraagt Najib? Ahmed El Mesri Er zijn veel organisaties die ongewild langs elkaar heen werken en die bovendien te hoogdrempelig zijn. De overheid trekt zich meer en meer terug en er komt niets voor in de plaats. Hierover maak ik mij ernstige zorgen. Er is volgens mij geen organisatie die zich laagdrempelig bezighoudt met mensen met een handicap/chronische ziekte die tussen wal en schip zijn geraakt. Overigens, een steeds groter wordende groep! En dan bedoel ik niet alleen migranten. Buurtbewoonster Ik ben mantelzorgster en ik zorg al meer dan 15 jaar voor mijn man die een progressieve chronische spierziekte heeft. Graag zou ik een cursus willen volgen in het buurthuis. Helaas sta ik dan op een wachtlijst en telkens gaat een jaar voorbij en sta ik weer op een nieuwe wachtlijst. Ik blijf maar achter het net vissen. De moed zinkt me wel eens in de schoenen. Ik word dan boos en verdrietig tegelijkertijd. Ik voel me ergens in een hoek gezet. Hoe kan dit? Ik ben de afgelopen tijd vaak overspannen geweest. Waar kan ik naar toe? Wie kan mij helpen? De overheid denkt dat je als Nederlander je eigen boontjes kan doppen. Ik voel mij geïsoleerd in Amsterdam. Nicolet Besemer Ik herken dit. Ik ben van de Gehandicapten Adviesraad Westerpark en het verhaal van deze mevrouw is helaas geen op zichzelf staand verhaal maar een veel voorkomend geluid. Isolement is aan de orde van de dag. Wij hebben een convenant gesloten met het stadsdeel waarin staat dat de GAW als dè adviesraad wordt beschouwd. Wij doen ons best om met zoveel mogelijk mensen in contact te komen die het nodig hebben en dan kunnen wij in overleg advies uitbrengen naar het stadsdeel. Het werkt en we zijn hard nodig. Verder hebben wij in het kader van de WMO een klankbordgroep opgericht met een zeer diverse samenstelling: Hiv-patiënten; daklozen; gehandicapten; chronisch zieken, Marokkaanse raad, Turkse raad etc. Genieten van ‘Moroccan delight’ geserveerd met zoete muntthee. Muzikale begeleiding door Midou Akhrif. Esma speelt de gehandicapte Marokkaanse Mina. Mijn naam is Mina en ik heb een boek geschreven met als titel: “Zoals de wind waait, zo waait mijn hoofddoek”. Ik kom uit Marokko en ik wil graag vertellen hoe ik hier in Nederland terecht ben gekomen als jonge gehandicapte Marokkaanse vrouw en hoe ik mijn weg heb gevonden in deze maatschappij. Een doldrieste eenakter overtuigend gespeeld met zeer veel humor, grappige verwijzingen (naar bijvoorbeeld de ‘dolle Mina’) en zelfspot richting Marokkaanse vooroordelen zoals: uithuwelijken en leugentjes om bestwil (ik rijd naar Marokko met een gehuurde Mercedes en hang daar de bink uit!) Ook komt het isolement van vrouwen door onderdrukking uit onwetendheid aan bod. Een absolute aanrader, zeer verhelderend, om te lachen en ook mooi gespeeld. Muzikale begeleiding door Midou Akhrif. Najib geeft het woord aan de zaal om meer verhalen te horen. Fatima Ik ben gevallen waardoor mijn rug dermate is geblesseerd dat ik er een chronische aandoening aan heb overgehouden. Ik heb veel pijn en moet regelmatig twee weken plat op bed liggen. Ik heb een dochter van acht jaar. Ik kan haar in zulke periodes niet verzorgen en ik zal waarschijnlijk nooit meer een man vinden die met me wil trouwen. Wie wil een invalide vrouw? Het zou een uitkomst zijn wanneer mijn moeder naar Nederland zou kunnen komen om mij en mijn dochter te ondersteunen. Ik leef in een isolement en mijn moeder leeft in Marokko in een isolement. Momenteel lijd ik ook aan depressies. Willy Ik ben afhankelijk van mijn rolstoel. In april heb ik een aanvraag gedaan voor een nieuwe rolstoel en deze aanvraag is gehonoreerd. Het is nu december en de rolstoel is nog niet in zicht! Niemand kan er iets aan doen. Ik heb al vele malen gebeld. Wat nu? Buurtbewoner Sinds 1990 in rolstoel door spierziekte. Ik heb gehoord van de komst van de WMO. Ik vraag me af hoe dat in z’n werk gaat. Ik bedoel, is er dan één loket voor alles? Waar is mijn dossier? Moet ik telkens voor elke voorziening en elke (aan)vraag mijn hele medische doopceel lichten? Verder is het zo dat als je iets aanvraagt, het bij voorbaat al afgewezen wordt. Hoe is dit mogelijk. Waarom betaal ik dan verzekeringspremie? Mohammed Er zijn zoveel organisaties die ik niet ken. Waarom gaan jullie niet een keertje op de Dappermarkt staan? Er is veel herkenning in de zaal voor wat betreft het isolement en het afwijzen van hulpmiddelen voor chronisch zieken en gehandicapten. De argumenten schijnen nogal ver gezocht te zijn. De schrijfster van het verslag heeft dit zelf ervaren bij de aanvraag van een leenauto voor een zwaar gehandicapte vriend. De aanvraag werd afgewezen. De argumenten voor de afwijzing waren zeer onrealistisch. Als je het ging uitpluizen dan moest je welhaast een ‘alien’ zijn, die niet in de normale buitenlucht kan overleven, om in aanmerking te komen voor een leenauto! Er is beroep aangetekend tegen deze beslissing. Ergens medio 2007 staat het op de rol voor behandeling in een zitting van de rechtbank. Sherezaad Rutschke van comité Onze Hoop wijst erop dat je, wanneer er een stichting achter je staat, wellicht meer kans maakt bij het aanvragen van een hulpmiddel! Als je het persoonlijk doet, wordt jouw verbale doortastendheid nogal eens per abuis als brutaal geïnterpreteerd. Volgens Sherezaad zijn er standaardbrieven in de omloop die de afwijzingen beargumenteren en deze staan niet altijd in relatie met de aandoening van de aanvragende persoon. Najib vraagt aan ‘de politiek’ wat ‘zij’ kan betekenen voor deze mensen. Welke uitdagende rol ligt er voor politici? Jesse Bos, gemeenteraadslid PvdA Op de eerste plaats moet je mensen altijd serieus nemen. Wat ik vooral hoor is dat er op een andere manier naar de situatie van de gehandicapte en de chronisch zieke mens gekeken moet worden. Vanuit de WMO gaat er veel veranderen. Samenwerking door verschillende departementen is aan de orde. Stel dat er een nieuwe bus moet worden ontworpen met een maximale toegankelijkheid, dan is het belangrijk om verschillende wethouders erbij te betrekken: wonen, veiligheid, zorg etc. Wij als politici moeten een andere manier van kijken ontwikkelen. Ik krijg regelmatig de cijfers van klachtenspreekuren en ik zal me sterk maken om daar daadwerkelijk consequenties aan te verbinden. Helaas kan ik niet elke klacht persoonlijk behandelen. Wat ik wel kan doen is toezicht houden op het nakomen van de gemaakte afspraken tussen enerzijds de overheid en anderzijds de cliënt, vertegenwoordigd door belangenorganisaties of als individu. Het is de bedoeling dat wij gezamenlijk een vorm bedenken voor de uitvoering van de WMO waarbij niemand buitenboord mag vallen! Graag wil ik op de hoogte gehouden worden. Het is waardevol en noodzakelijk om naar de verhalen te luisteren van mensen die direct betrokken zijn. Najib vraagt aan Ahmed wat Onze Hoop kan betekenen voor mensen. Wij zijn mensen met verschillende handicaps en chronische ziektes. Mondig en onmondig ‘vechten’ wij met dezelfde materie. Op 28 mei hebben we al veel verhalen gehoord. Vandaag weer. Nederland is onvriendelijker geworden jegens haar gehandicapten, althans daar lijkt het wel enigszins op. Een rit met de rolstoel naar de stad is te vergelijken met een ‘cross country parcours’ met extra moeilijkheidsgraad. Je kunt het sportief opvatten, maar elke dag een ‘cross country parcours’ afleggen? Ik weet het niet, waar haal ik de energie vandaan? Ik wacht al drie kwart jaar op een sportfiets. Hij staat ergens in een wachtruimte en hij kan niet bij mij komen vanwege onduidelijke redenen. ‘Onze Hoop’ als laagdrempelig crisiscentrum: wij weten waar het over gaat. Het zou fijn zijn om intentieverklaringen uit te spreken waarmee wij steun betuigen aan elkaar. Tot slot vraagt Najib wie aan de laatste oproep van Ahmed gehoor wil geven. Intentieverklaringen worden achtereenvolgens gedaan door: APCP; SGOA; MEE; Assadaaka, GGZ; NOMA, (Nederlandse Bond voor oud-migranten Amsterdam); Groen Links Netwerk CG (Chronisch Zieken en gehandicapten); Stichting “Sriebie Wiekie” (“Slaap wakker”); Regionaal Platform Mantelzorg Amsterdam/Diemen. Na gedane zaken is het goed om de innerlijke mens te bedienen en kan iedereen genieten van een voortreffelijke traditioneel bereidde en geserveerde couscousmaaltijd. Zondag 17 december 2006 is een goede dag voor de gehandicapte/chronisch zieke mens en zijn familie. Sluit vriendschap met je isolement en een wereld gaat voor je open. Er is steun en hulp en deze middag zijn we allen samen en één voor één even ondergedompeld in een ‘warm bad’ van (h)erkenning. Er wordt besloten om over drie maanden weer bij elkaar te komen. Bedankt aan alle mensen die deze middag aanwezig waren en aan allen die deze middag mogelijk hebben gemaakt. In het bijzonder nog een woord van dank aan Arthur Vreede van het APCP en Ahmed El Mesri van Assadaaka, de initiatiefnemers van Onze Hoop. Aanbevolen om te lezen: Kapstok van de Mantelzorg, Veertien mantelzorgers met verschillende culturele achtergronden aan het woord, ISBN-10:90-9020515-2. Te bestellen bij Platform Mantelzorg Amsterdam/Diemen: 020-5216377. Werk aan de winkel, 25 jaar belangenbehartiging 1981-2006. Uitgave van Stichting Gehandicapten Overleg Amsterdam (SGOA) ter gelegenheid van het 25-jarig jubileum. Te bestellen bij SGOA: 020-5216377. Voor meer informatie over Onze Hoop en/of voor het maken van een afspraak, kunt u contact opnemen met: Ahmed El Mesri, voorzitter
This entry was posted in Onze Hoop. Bookmark the permalink.

Geef een reactie